شبانی که دستهای خدا را می شست

می دانم از ذکر بسیار دیشب است- که امروز تمام بیابان را بهار می بینم _ هیوا مسیح

	نوروز 88 مبارک
فریاد زد چکاوک: نوروز می رسد تاک برهنه گفت: گر جان به مژده تو فشانم روا بود اما هنوز سرمای بهمنی نشکسته است وین برف دیر پای انگار تا ابد بر فرق کاج پیر خانه نشسته است آن کاروان شادی و گل از کدام راه در این هوای سرد توان سوز می رسد؟ بید کهن به رقص درآمد که :غم مدار تا من به یاد دارم ، نوروز دل فروز نوروز جاودانی،نوروز مردمی در وقت خود شکفته و پیروز می رسد! هر جای این جهان که ز ایران نشانه ایست در پیشواز نوروز از شور و شادمانی ، از پرچم و چراغ از سبزه و بنفشه،گل آذین و تابناک جان پاک،خانه پاک دل پاک،عشق پاک چشمی به راه باشد،مشتاق و بی قرار کاین پنج روز زندگی آموز می رسد. دیروز را به خاطره بسپار و بازگرد و آن را عزیز دار ، که امروز می رسد.
2 نوشته شده در چهارشنبه 28 اسفند1387ساعت 23:29 توسط نسیم \|

	درباره شماتيک
من شاگرد آن نوزادم- که در مشتش خدا را گرفته بود و با او با لبخند و نگاه حرف می زد-هیوا مسیح